دانلود اهنگ سلام اخر با صدای احسان خواجه امیری

                              

به راستی اگر حادثه ی کربلا را معجزه جاودان پیامبراسلام  (ص) و اهل بیت گرامی وی

معرفی نماییم سخن غیر حق و ناشایستی نگفته ایم یک صحنه و این همه زیبایی !                 

ایا غیر از معجزه می توان نام دیگری براین حادثه نهاد؟!                                             

به این سخن نغز ان کشیش مسیحی توجه کنید که گفت : اگر ما پیروان مسیح شخصیتی چون   

امام حسین داشتیم تمام مردم جهان را مسیحی می کردیم !                                               

وما مسلمانان وبالاخص شیعیان که حسین داریم ایا برای معرفی او به مردم جهان مسئولیتی

نداریم؟! وایا زمان ان نرسیده است که اهل علم وصاحبان قلم همتی نمایند و شخصیت وقیام

حضرت حسین (ع) راازمهجوریت خارج نمایند واین زیباترین تابلوی افرینش رادرمعرض دید

جهانیان قراردهند؟!                                                                                       

بدون تردید اگرارباب تحقیق واهل ذوق درصدد بر شمردن تمام زیباییهای کربلا برایند صدها جلد

کتاب فراهم خواهد امد ودر نهایت همگی زبان به عجز خواهند گشود واعتراف خواهند کرد که

هنوز در ابتدای راه هستند وباید ایندگان به دنبال برداشتن قدم های بعدی باشند .                     

به امید ان روزی که با طلوع افتاب اسلام وظهورفرزند شایسته ی امام حسین (ع) شاهد ثمرات

شیرین حادثه ی کربلا در اقصی نقاط گیتی باشیم .

                            

دشمنت کشت ولی نور تو خاموش نگشت                                  

                       اری ان جلوه که خاموش نشود نور خداست

                                    

نماز عشق در زیرباران تیرها                                                                         

نماز ظهرعاشورا یکی از زیباترین صحنه های کربلاست.                                           

ابو ثمامه صائدی از یاران امام (ع) متوجه گردید که اول ظهر فرا رسیده است به حضرت

عرضه داشت : جانم به فدایت گرچه این مردم به حملات خود ادامه می دهند ولی به خدا سوگند

تا مرا نکشته اند نمی توانند به تو دست یابند ومن هم دوست دارم انگاه به لقای پروردگار نائل

گردم که این یک نماز را هم به امانت تو خوانده باشم!                                                

امام (ع) فرمودند:                                                                                         

نماز را به یاداوری خدا تو را از نمازگزارانی که به یاد خدا هستند قراردهد اری اینک اول وقت

نماز فرا رسیده است ازدشمن بخواهید که دست از جنگ بردارند تا نمازخود را به جای اوریم.  

دشمن به این پیشنهاد جواب مثبت نداد و در همین گفتگوها جمعی از یاران حضرت از جمله

حبیب ابن مظاهر به شهادت رسیدند.                                                                     

علیرغم جواب منفی دشمن به این درخواست امام (ع) با چند تن از یارانش در مقابل تیرها

که مانند قطرات باران به سوی خیمه ها سرازیر بود نماز ظهر را به جای اورد و چند تن از

یاران حضرت به هنگام نماز به شهادت رسیدند.                                                       

زهیر و سعید ابن عبدالله حنفی در پیش روی امام ایستادند و سینه ی خود را سپر کردند تا تیرها

به امام اصابت نکنند و حضرت بتوانند نماز را به پایان برسانند.                                     

بعد از پایان نماز سعید ابن عبدالله که با ضعف شدید و پیکری زخمی بر زمین افتاده بود چنین می

گفت: "خدایا بر این مردم لعنت و عذاب بفرست مانند عذابی که بر قوم عاد و ثمود فرستادی و

سلام مرا به پیامبرت برسان و از این درد و رنجی که به من رسیده است او را مطلع بگردان.  

زیرا هدف من از این جانبازی و تحمل این همه درد و رنج رسیدن به اجر و پاداش تو از راه

یاری نمودند به پیامبرتو می باشد!"                                                                      

سعید ابن عبد الله چشمهایش را گشود و به چهره ی امام نگریست واز ایشان سوال نمود:         

فرزند رسول خدا! ایا من به عهد خود وفا کردم و وظیفه ی خود را به درستی انجام دادم؟       

امام (ع) در پاسخ وی فرمود:                                                                            

اری تو وظیفه ی خود را به خوبی انجام دادی ودر بهشت نیز در پیشاپیش من خواهی بود .      

ان گاه امام (ع) متوجه بقیه ی یارانش که درانتظارشهادت لحظه شماری می کردند شد و خطاب 

به انان فرمود:                                                                                              

ای عزیزان! ای بزرگ منشان! اینک درهای بهشت گشوده شده و نهرهایش جاری و درختانش

سبزوخرم است واینک رسول خدا وشهیدان راه خدا منتظر ورود شما بوده وامدن شما را به

همدیگر مژده می دهند اکنون از دین خدا ورسولش حمایت واز حریم پیامبر دفاع کنید.           

                                                                  زیبایی های کربلا (محمد محمدیان)

                                             

بر بالین جون                                                                                               

هنگامی که جون غلام پیری که با اصرار فراوان اجازه میدان گرفته بود بر زمین افتاده وبه

ارزوی خویش که شهادت بود نایل امد امام (ع) بربالین وی نیزحاضرشد ودر کنارش نشست

واورا این چنین دعا کرد:                                                                                 

خدایا رویش را سفید وبدنش را خوشبووبا ابرارو نیکان محشورش بگردان ودرمیان اوبا محمد

(ص) وخاندانش معارفه واشنایی بیشتر قراربده.                                                       

در نیمه شب یازدهم کوفیان امدند که باقی سرها راجدا کنند دیدند در کنار کشتگان یک بدن افتاده

که مانند نقره می درخشید و بوی عطری از ان به مشام می رسد که مانند ان را حس نکرده

بودند این بدن متعلق به غلام سیاه جون بود !                                                           

                                                   (لهوف ص ۱۰۸ والعوام للبحرانی ص ۲۶۶)    

اخرین مناجات امام حسین(ع)                                                                                                          اخرین نیایش امام (ع) دریایی ازعرفان ومعرفت وعشق و دلدادگی به معبود است:                                                                                                            

ای خدایی که مقامت بس بلند غضبت شدید ونیرویت بالاتر ازهر نیرو می باشد تو که از

مخلوقات خویش مستغنی هستی ودر کبریا وعظمت فراگیر به انچه بخواهی توانا رحمتت به

بندگانت نزدیک وعده ات صادق نعمتت شامل وامتحانت زیباست به بندگانت که تورا بخواهند

نزدیک وبر انچه افریده ای احاطه داری وهر کس را که از در توبه دراید پذیرایی انچه را که

اراده کنی توانایی انچه را که بخواهی درک توانی کرد کسی را که شکرگذار تو باشد

شکرگذاری ویاد کننده ات را یاداوری .                                                                 

من درحال نیازتوراخوانم ودرحال فقر به سوی تو روی ارم ترسان به پیشگاهت قزع می کنم

غمگین دربرابرت می گریم ازتومدد می طلبم که ناتوانم خود رابه تو وا می گذارم که بسنده  

ای .                                                                                                      

خدایا در میان ما وقوم ما داوری کن که انان ازراه مکر وحیله وارد شدند ودست از یاری ما

برداشتند وما را که فرزندان پیامبر وحبیب تومحمد (ص) هستیم به قتل رسانیدند !                 

پیامبری که به رسالت خویش انتخاب نموده وامین وحی قرار داده ای ای خدا ای مهربانترین !   

در حوادث بر ما گشایش ودر پیش امدها بر ما خلاصی عنایت کن .                                

                                                                         (مصباح المتهجد ص ۸۲۷ )

            

ماه بانوی حرم بیرون بیا                                                                          

دخترتیغ دودم بیرون بیا                                                                                

ذوالجناح امد چه زینی ؟ واژگون                                                                        

ذوالجناح امد چه یالی ؟ غرق خون                                                                      

ماه بانوی حرم بیرون بیا                                                                                  

دختر تیغ دودم بیرون بیا                                                                                   

ذوالجناح امد نگاهش پرغبار                                                                              

ذوالجناح امد ولیکن بی سوار...

                                          

روزگاری سایه ساراز ذوالفقاری داشتم

روزگارا روزگار ما چه شد ؟                              

ابروی ذوالفقارما چه شد ؟

 گر چه روزی این چنین موعود بود

ای برادر فصل دوری زود بود   

ای تن صد چاک گلگون الوداع

گوهر غلتان در خون الوداع

     

ای وای که پسر فاطمه(س)ازعرش بر زمین افتاد.

کودکی نابالغ از خیمه زنان بیرون می رود عمه امده تا او را بازگرداند.

اما انگار حلم مجتبی (ع) که با شجاعت حیدری به سوی قتلگاه میرود

"به خدا سوگند ازعمویم  دور نمی شوم " 

نه عمو که بابایم بوده وعمری است دامانش معراج بازیهای کودکانه ام بوده.                                                                                                            حال دوباره دلتنگ اغوش گرمش شده ام.                                                           

وقتی به گودال رسید که دو حرام زاده شمشیر به قتل ولی خدابسته بودند.                     

عبدالله اغوش باز میکند تا عمو را دربرگیرد.                                                      

عمود اهن دستان مبارکش را برپوست اویزان می کند.                                                

اما بالاخره در اغوش عمو می ارامد.

می نویسم نامه ای با اشک وخون

                                      از زبان داغ داران قرون             

کاروان اشک ومحمل های اه 

                                     درمیان لاله ها می جست راه        

لاله ها از سینه های چاک چاک 

                                     می دمید از سینه ی گلگون خاک     

بال های سوگ در پرواز بود

                                     پرده های اه در اواز بود               

کاروان را طاقت این راه نیست 

                                    از دل زینب کسی اگاه نیست          

ساقه های نیزه گل دادست ...اه

                                   دست ها هر سوی افتادست ...اه      

می دود در لاله ها خون حسین                               

                                   وای از رخسار گلگون حسین         

زینب وبدرود مهمانان خاک                                   

                                  زینب وگل زخم های چاک چاک 

                                     

غم نامه                                                                                              

غروب خورشید نزدیک است.                                                                     

غروبی سرخ فام.                                                  

صدای هلهله  تمام افاق را پر کرده وتو کجا دیده ای که غروب غم انگیز خورشید را جشن

بگیرند.                                                                                                    

وا محمدا!سنگ چگونه جرات شکستن دل اینه کرده سنگ کجا و پیشانی خورشید کجا ؟ 

                                                                                                      خواهری تنها بر بالای بلندی ایستاده و خیره خیره به گودالی نگاه میکند که درعین پستی

نزدیک ترین فاصله را تا اسمان دارد.                                                                

چه گودالی از این رفیع تر.                                                                       

چشمان خسته اوهنوز اندک فروغی دارند.

گویا اماده ی عروج است.                                                           

پیکر حسین (ع) تحمل روح او را ندارد .                                                           

روح از دهانه های زخم بدن در حال خروج است.                                                 

پیکر بی حرکت است.                                                                               

سگان یزیدی هجوم می اورند.خورشید خاموش شده است.بنگرید خورشید دوباره طلوع کرد     

اما این بار بر نوک نیزه سر فرزند پیامبر (ص)بر بالای نیزه قرار می گیرد به انتهای هستی    

می نگرد وسوره کهف می خواند... 

ابا عبد الله :من کشته ی اشکم هر که مرا یاد کند اشکشش گشاده می شود .